Dann steiht dat MÖNDKEN

Wann in`t Fröjoahr singt so schön de Nachtigall

Un doa buten bleiht de Blömkes up`n Wall

All wann dat tünnken geiht wuoll üöver usse Stroaht

Un de Ötkes halt wet in dat Moat

 

Refr.:

Dann steiht dat Möndken achtet Kiärkentönken

Steiht de Jung un dat Dänken so siälig bineen

Wann du se stohn süs ja dann Tied vergoahn is

Denn wat do to dohn is kiünnt de beiden woul alleen

 

Wann de Kätkes up de Hiägen un Tüne wast

Üwer jeden Gievel geiht de Wittelquast

Löt dat Hiätken me dann gar nich mehr in Ruh

Me ist so egen ik wet nich wu.

 

Refr.: Dann steiht dat Möndken...

 

Wann de beiden sick auk gar kien Wörtken sägt

Wann et düster is de beiden brukt kien Lecht

Un de Klock de schlött von haugen Kiärkenton

Ja se denkt noch lange nicht an`t goahn

 

Refr.: Dann steiht dat Möndken .....

 

He hölt in` Arm dann fast sin leiwe Därn

Du bis min eens du bis min Augenstern

Un he giv är dann en Mülken dann und wann

ja so fängt dat met met de Leiwe an.

 

Refr. Dann steiht dat Möndken.....

Jahr: 
2003